عشق!

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم

                           گر که در خویش شکستیم ،صدایی نکنیم

خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد

                          بهر بهبودی خود ،فکر دوایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

                        طلب عشق، ز هر بی سر و پایی نکنیم

گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم

                      تا بهاران نرسیده ست ،هوایی نکنیم

گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان

                     با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

                       وقت پرپر شدنش ،ساز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

                      گر شکستیم ز غفلت ،من و مایی نکنیم

و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق

                    جز برای دل محبوب، دعایی نکنیم

مهربانی، صفت بارز عشاق خداست

                        یادمان باشد از این کار ،اِبایی نکنیم

                                                            (هوروش نوایی)