گل گیس کمر
ونک
دیار صبورم
سرزمین شقایق و اشک و شهادت
وه که حیران می کند
مشامم را، عطر بهارانه ی دامنه های پر گلت
*********
و غمگینم
که امروز چقدر غریب و تکیده ای
*********
رودهایت جاری است
و ، لبانت ، خشک و ترک خورده !
*********
بر لب آب نشسته ای
گرداگردت رودهای جاری و پر خروش
قرن هاست ترانه می خوانند
اما، چشم امیدت
سالهاست از انتظار در حدقه خشکیده
*********
می دانی !
چقدر سخت است ، نظاره گر زلال آب باشی
و تشنه
*********
ترانه جاری بر لبان رودهایت ، دل انگیز است
اما ، نه برای تو !
تو که رهگذر نیستی !
تو یادگار سال ها بودنی
دیر گاهی است تو فقط می شنوی !
و ، دستی نیست
تا خنکای پاشیدن مشتی آب را بر چهره ترک خورده ات بچشاند
*********
خانه هایت
یکی ، یکی، فسرده و متروک می شود
می روند!
انگار در فرار از هم سبقت گرفته اند !
و کوچه هایت
هر روز از هیاهوی مردمت خالی تر
*********
می روند
نه از سرخوشی !
سفره ات که خالی باشد
چاره ای جز رفتن نداری
سفر آغاز دوباره یافتن است
*********
کمر جاده ات شکسته
و مرا به بن بست می کشاند
هر گاه پای در آن می گذارم
*********
از این همه بارش و باران
سهم تو، فقط
ترنم و خروش کوتاهی است
*********
بهار که بگذرد
آغاز بی فروغی توست
جویهایت به التماس آب می نشیند
و باغ های بارورت
میوه هایشان را سقط می کنند
کاش همیشه باران ببارد
علی فتحی 